Από καταβολής κόσμου, οι άνθρωποι διακρίνονται για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, όπως λ.χ. ήπιοι ή επιθετικοί, ειλικρινείς ή ψεύτες, δίκαιοι ή άδικοι, συνεπείς ή ασυνεπείς, εργατικοί και μη, και ούτω καθεξής. Αυτή η ποικιλομορφία στον ανθρώπινο χαρακτήρα, καθιστά το είδος μας ξεχωριστό, στο ζωικό βασίλειο, αφού τα υπόλοιπα ζώα, διακρίνονται σε 2 μεγάλες κατηγορίες, τα σαρκοφάγα και τα φυτοφάγα, με πολύ κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ τους, όταν ανήκουν στην ίδια κατηγορία, όπως η επιθετικότητα αλλά και η εν γένει συμπεριφορά. Έτσι, για παράδειγμα, φοβόμαστε να κολυμπήσουμε με κροκόδειλους ή να κάνουμε βόλτα στο πάρκο με λιοντάρια, αλλά συζούμε ευχάριστα με γάτες ή θα θέλαμε ευχαρίστως να χαϊδέψουμε ένα ζαρκάδι ή ακόμα πιο εύκολα ένα άλογο. Με έναν άγνωστο όμως άνθρωπο είμαστε, και καλά κάνουμε, ιδιαίτερα επιφυλακτικοί, και μάλιστα γινόμαστε, με την πάροδο του χρόνου, διαρκώς πιο προσεκτικοί σ΄όλες τις κοινωνικές και προσωπικές μας σχέσεις.
Την ίδια περίπου περίοδο που εμφανίζεται και διαμορφώνεται το ανθρώπινο γένος, οι Homo sapiens, μεταναστεύουν από την ανατολική Αφρική προς την Ευρώπη και την Ασία, αρχικά, και σιγά σιγά προς την Αυστραλία και την Αμερική. Χαρακτηριστικό τους η εξυπνάδα και η προσαρμοστικότητα, δυο απαραίτητα στοιχεία επιβίωσης, τόσο κατά των αντίξοων κλιματικών φαινομένων, όσο και ενάντια σε πολύ πιο ισχυρά πλάσματα του ζωικού βασιλείου, και που σίγουρα προϋπήρχαν στον πλανήτη, από τον μακρινό μας πρόγονο. Για να επιβιώσουν λοιπόν οι Homo sapiens, αντιλήφθηκαν την αναγκαιότητα της συνύπαρξης πολλών ανθρώπων μαζί και την σημασία του « η ισχύς εν τη ενώσει». Και έτσι γεννήθηκαν οι πρώτες οργανωμένες κοινωνίες, κάπου μεταξύ 80.000 και 100.000 χρόνια πίσω, στην ανθρώπινη ιστορία.
Μια όμως οργανωμένη κοινωνική ομάδα, ακόμα και σε πρωταρχικό βαθμό, απαιτεί οργανωτική δομή. Πιο απλά, απαιτεί συντονιστική ή αν θέλετε διοικητική ομάδα που θέτει τους κανόνες συμβίωσης και φυσικά επιβλέπει και για την ορθή εκτέλεση τους. Σε μια τέτοια οργανωτική δομή, κάποιοι θα έπρεπε να σπείρουν χωράφια, κάποιοι άλλοι να βγουν για κυνήγι, και κάποιοι άλλοι να φροντίσουν τα παιδιά και την ασφάλεια της κοινωνίας. Έτσι λοιπόν γεννήθηκε και η πυραμίδα της ιεραρχίας, μέσα σε μια κοινωνία, με αρχηγό, συμβούλιο με ειδικές αρμοδιότητες, εργάτες στον πρωτογενή τομέα, ασφάλεια κατά εχθρικών επιβουλών, προστασία και εκπαίδευση παιδιών κλπ. κλπ. Και κάπου εδώ ξεκινάνε και τα καλά και τα κακά, και φθάνουν μέχρι σήμερα, χωρίς μεγάλες διαφοροποιήσεις, από την εποχή του Homo sapiens. Όταν δηλαδή το συμβούλιο και κυρίως ο αρχηγός, διεκρίνετο με τα θετικά, όπως αναλύσαμε στην αρχή του άρθρου χαρακτηριστικά, τότε ολόκληρη η οργανωτική ανθρώπινη δομή εξελίσσετο γρήγορα και με θετικό για όλα τα μέλη πρόσημο. Αντίθετα, όταν η κορυφή της πυραμίδας παρουσίαζε την κακή πλευρά των ανθρώπινων χαρακτηριστικών, τότε ολόκληρη η κοινωνία βρισκόταν σε αποδομή και πολύ συχνά διαλυόταν ή γινόταν βορά άγριων ζώων ή άλλων ανθρώπινων οργανωμένων ή μη κοινωνιών.
Το ίδιο ακριβώς φαινόμενο, από το μακρινό 80.000 π.Χ. μέχρι σήμερα. Χιλιάδες παραδείγματα, στην νεότερη ιστορία, όπου ηγέτες οργανωμένων πλέον κρατών ή φυλών, ωφέλησαν με τις αρετές τους, τα κράτη τους ή αντίθετα τα κατέστρεψαν ή τα γύρισαν δεκάδες χρόνια πίσω. Φωτεινά παραδείγματα, για να αναφερθούμε επιγραμματικά, οι διάφορες δυναστείες των Φαραώ, που κάποιες έσπρωξαν προς τα εμπρός όχι μόνο τους Αιγύπτιους αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα, ενώ κάποιες άλλες την γύρισαν προς τα πίσω, η χρυσή εποχή της Αθήνας με τον Περικλή, αλλά και τους τριάκοντα τυράννους, με επικεφαλή τον Κριτία, που έβαλαν την ταφόπλακα στον «χρυσό αιώνα», τον Γερμανό αναμορφωτή Κόνραντ Αντενάουερ versus Αδόλφο Χίτλερ, τον Ινδό Μαχάτμα Γκάντι versus Ίντιρα Γκάντι, και εκατοντάδες αλλά παραδείγματα που αφορούν σ΄όλες τις οργανωμένες δομές κρατών η παλαιότερα φυλών. Παρά το γεγονός ότι η Ιστορία είναι συχνά επιφυλακτική για το ποιοι ηγέτες θεωρούνται επιτυχημένοι ή όχι, με το επιχείρημα ότι η αξιολόγηση έχει πολλά υποκειμενικά στοιχεία, το βέβαιο είναι ότι ηγέτες όπως ο Ραμσής ο Β’, ο Μέγας Αλέξανδρος,ο Μάο Τσε Τούνγκ, και ο Χίτλερ επηρέασαν με τον προσωπικό τους χαρακτήρα όχι μόνο την γεωγραφική περιοχή που διοίκησαν αλλά και ολόκληρη την ανθρωπότητα. Και ερχόμαστε στο σήμερα, με μια κυρίαρχη προσωπικότητα που ακούει στο όνομα Τράμπ. Μέσα σε λιγότερο από ενάμιση χρόνο θητείας, κατάφερε να αλλάξει συνθέμελα όλες τις παγκόσμιες οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές ισορροπίες. Εξελέγη με το σύνθημα « Κάντε την Αμερική Μεγάλη και Πάλι», αλλά προσωπικά πιστεύω ότι θα παραδώσει μια Αμερική πολύ «μικρότερη» από ότι την παρέλαβε. Με κυνισμό, απληστία αλλά και αλαζονεία, επιτίθεται καθημερινά ακόμα και κατά παραδοσιακών συμμάχων της Αμερικής, όπως Καναδά, Ευρώπη των 27 κρατών, Μεγάλη Βρετανία, Μεξικό, Νότια Αμερική και γενικά προς κάθε κατεύθυνση, ανάλογα από ποια πλευρά στην κυριολεξία, θα ξυπνήσει το πρωί. Επιτέθηκε στην νόμιμη κυβέρνηση της Βενεζουέλα, απέκλεισε ενεργειακά και όχι μόνο το ειρηνικό νησί της Κούβας, ζήτησε επίμονα να προσαρτήσει τον Καναδά και το Δανέζικο νησί της Γροιλανδίας, επιτέθηκε δασμολογικά σχεδόν σε όλα τα κράτη του πλανήτη. Και τέλος, διεξάγει εδώ και τρεις μήνες, ένα αδικαιολόγητο πόλεμο κατά του Ιράν στην άλλη άκρη του κόσμου από την χώρα του των Η.Π.Α!!!
Με αυτόν τον απίστευτο δε πόλεμο, επηρεάζει καταλυτικά όλον σχεδόν τον πλανήτη, φτωχοποιώντας ακόμα περισσότερο εκατοντάδες εκατομμύρια νοικοκυριά, μέσω ενός πληθωρισμού, που έχει ξεπεράσει το 5% ακόμα και σε Ευρωπαϊκές χώρες όπως η Ελλάδα. Το αποτέλεσμα; Η Αμερική απομονώνεται από συμμάχους αφού και τα επίσημα galops δείχνουν ότι το 75% των Ευρωπαίων πολιτών δεν εμπιστεύονται την Αμερική σαν αξιόπιστο σύμμαχο, σε αντίθεση με την Κίνα που αυξάνει τα ποσοστά δημοφιλίας της στην Γηραιά Ήπειρο, πάνω από 60%. Παράλληλα με τις πολιτικές ισορροπίες, αναδιαμορφώνεται ένα νέο οικονομικό γίγνεσθαι, όπου η Αμερική μικραίνει τραγικά και η Κίνα, ο μεγάλος αντίπαλος της μεγαλώνει εκθετικά με αντίστροφες κινήσεις όπως ελεύθερη διακίνηση προϊόντων από Αφρική, ενίσχυση αποθεμάτων ενέργειας σε χώρες που πλήττονται δραματικά από τον πόλεμο στο Ιράν, όπως η Αυστραλία, οι Φιλιππίνες, η Κορέα (παραδοσιακοί σύμμαχοι της Αμερικής), δισεκατομμύρια δολάρια δάνεια σχεδόν αγύριστα σε αναπτυσσόμενες χώρες στην Ασία, την Αφρική ακόμα και στην Νότια Αμερική, μεταφορά τελευταίας τεχνολογίας αλλά και σπάνιων γαιών, όπου της ζητηθεί, και πάνω από όλα απουσία επιθετικότητας, αλαζονείας, και απληστίας.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς εάν το σύνθημα «Κάνε την Αμερική Μεγάλη και Πάλι» μετατρέπεται στην πραγματικότητα στο « Κάντε την Αμερική Μικρότερη Παρά Ποτέ».
Το βέβαιο είναι ότι ο Τράμπ, σε καμία περίπτωση δεν θα τοποθετηθεί από τον ιστορικό του μέλλοντος, σαν ένας ηγέτης που άφησε θετικό αποτύπωμα στην εξέλιξη της Αμερικής και εν γένει της ανθρωπότητας σε οικονομικό, πολιτικό και ανθρωπιστικό επίπεδο.
Η αλαζονεία και η απληστία στο χρήμα και την προσωπική ανάδειξη, αποδεδειγμένα, φέρνουν ακριβώς τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα.
Η Αμερική του Τράμπ θα «ιδρώσει» παρά πολύ στην μετά Τράμπ εποχή, για να επαναφέρει τα παγκόσμια κεκτημένα της. Και εάν τα καταφέρει. Κάποιες δυναστείες όταν χάνονται δεν επανέρχονται ποτέ. Δείτε το παράδειγμα του Χρυσού Αιώνα των Αθηνών και του Περικλή.
Δυστυχώς τα ίδια φαινόμενα παρατηρούνται και στην διοίκηση της σημερινής Ελληνικής Κυβέρνησης με συμπεριφορές υπεροψίας και αλαζονείας, ακόμα και από δευτεροκλασάτα στελέχη υπουργείων. Το λέω αυτό από προσωπική εμπειρία, και σίγουρα αυτό δεν θα βγει σε καλό της Ν.Δ. στις προσεχείς εκλογές, όποτε και να γίνουν.
Καλό καλοκαίρι
